België gaf bankgeheim prijs

bankgeheim BelgiëKapitaal is zo schuw als een hert. Daarom belastte België kapitaalopbrengsten altijd lager dan arbeid. Tevens vielen deze onder het bankgeheim. Onder druk van de EU moest het koninkrijk, evenals andere belastingparadijzen het bankgeheim versoepelen.

Geen informatie over rente-inkomsten

België wilde tot dusver (zoals Oostenrijk, Luxemburg, Liechtenstein, Zwitserland en Andorra) geen informatie over rente-inkomsten van EU-spaarders naar de overheden van hun thuisland doorleiden. Dat is inmiddels veranderd.




Bronbelasting voor buitenlanders

Buitenlanders met een rekening in België betaalden in het verleden 20% bronbelasting over de rente op zichtrekeningen, spaarrekeningen of depositotegoeden . In ruil daarvoor was hun anonimiteit gegarandeerd. Op 1 Juli 2011 steeg dat percentage tot 35%.Volgens EU-regelgeving hebben banken de plicht om:

  • ofwel informatie over de rente-inkomsten aan de belastingdienst van de andere EU-landen doorgeven;
  • ofwel bronbelasting heffen.

België, Luxemburg, Oostenrijk, Zwitserland, Liechtenstein en Monaco kozen ooit voor de tweede oplossing. Op die manier wilden ze hun fiscale geheimhouding bewaren. Maar inmiddels heeft België vroegtijdig haar bankgeheim prijsgegeven.

Informatie-uitwisseling belastingdiensten

België doet sinds 2010 mee bij de informatieuitwisseling tussen belastingdiensten van de EU-lidstaten. Ze doen dat om niet op de OESO-lijst van belastingparadijzen te belanden.




Welke informatie krijgt de fiscus van de Belgen?

Rente op spaarrekeningen of termijndeposito’s  van Nederlandse belastingplichtigen,  rapporteert België dus aan de Nederlandse belastingdienst. De fiscus in Nederland ontvangt dan naast het rentebedrag ook de naam van de rekeninghouder. Evenals zijn adres, bankgegevens en rekeningnummer.

Kan de Fiscus ook gegevens uit het verleden opvragen?

Officieel kwam er op 1 juli 2011 een einde aan het bankgeheim in België. Dat betekende echter niet dat inkomsten uit zwart geld van vóór die datum buiten schot bleven voor de fiscus. De datum 1 juli 2011 verwees alleen naar het moment dat de belastingdienst mocht beginnen met rechercheren bij banken. Daarbij mochten ook gegevens uit het verleden worden opgevraagd. Om concreet te zijn: waren er aanwijzingen van fraude, dan mocht men gegevens van de laatste 7 jaar opvragen